Ela Gözler Bir Daha Açılmamak Üzere Kapandı

Dün kaybettik canımı, büyükbabamı kalbi dayanamadı. Çok garipmiş sevdiğin birini kaybetmek. Hem içinde huzur var hem de acı. Acının kaynağı belli aslında, bizlerin bencilliği; onsuz bir hayata başlamaya cesaretimizin olmaması. Acı çeken birinin huzura kavuşması işte rahatlatan bu.
Biliyorum büyükbabam orda mutlu, sevdikleri yanında, yalnız değil, en önemliside acı çekmiyor. Ama lanet olsun bencilliğime benim canım çok acıyor. Bayramda elini öpmeye gideceğim büyükbabam yok artık. Ela gözlerini göremiyeceğim bir daha. Bir daha çok sevdiği şeylerle ilgili konuşurken mutlu olamayacak artık. Hayatımın bir dönemi yok artık.
Son yolculuğunda onun son gezmesinde (gezmeyi çok severdi) bir saniye dahi olsun ayrılmadım yanından. Morgda gördüm yüzünü çok huzurluydu, ölmemişti sanki. Şaka yapıyordu bize. Kalp krizi geçirdiğinde, ölüm raporu verildiğinde mucize eseri hayata geri dönmüştü. Yine aynısını bekledim ama bu sefer olmadı. Cenaze arabasında arkamdaki tabutun içindeyken kabullenemedim. Benim ela gözlüm orada olamazdı. Namaz kılınana kadar saatlerce başında bekledim. Sanki mucize umuyormuşum gibi. Gömerken orada olamazdı, o beyaz bezin içindeki benim büyükbabam olamazdı. Ama oydu, gömdüm, ben bugün büyükbabamın bedenini o mezara gömdüm.
Çocukluğumu da gömdüm ben bugün o mezara.